DomekIOgrodek.pl
Smagliczka

Pixabay/Buntysmum

Smagliczki. Uprawa, pielęgnacja i odmiany

29 Czerwca 2021

Autor tekstu:

Weronika Dadok

Udostępnij:

Smagliczki to rośliny ozdobne, które są nie tylko łatwe w uprawie, ale także bardzo tolerancyjne dla każdego rodzaju podłoża. Możesz z powodzeniem uprawiać je na rabatach lub jako upiększenie ogrodu skalnego. Poznaj odmiany smagliczek i sposoby ich uprawy.


Smagliczki – podstawowe informacje


Smagliczki kwitną przez całe lato, czyli od przełomu maja i czerwca do początku września. Są to niewymagające rośliny, które osiadają kilka gatunków. Najpopularniejsza jest smagliczka nadmorska, która kwitnie na biało. Jej inne odmiany posiadają różowe albo fioletowe kwiaty. Nazwa naukowa rośliny to Lobularia maritima i nazywana jest czasem Lobularią nadmorską. Jest to bylina jednoroczna, którą można uprawiać zarówno w gruncie, jak i w pojemniku na balkonie lub tarasie. Po przekwitnięciu smagliczki zawiązują nasiona, które można zebrać do wysiania w następnym sezonie, a następnie zamierają. Rośliny zazwyczaj dorastają do około 15-20 centymetrów wysokości i ich szerokość ma podobną wartość. Najlepiej rosną na stanowisku jasnym, w miejscu najbardziej oświetlonym pojawia się zazwyczaj najwięcej kwiatów. Niewielkie i białe kwiatki pachną dość delikatnie, ale bardzo słodko. Duża ilość kwiatostanów sprawia, że zapach staje się nieco intensywny. 


Smagliczki. Uniwersalne rośliny


Smagliczki to efektowne byliny, które najczęściej wykorzystywane do dekoracji rabat oraz jako urozmaicenie ogrodów skalnych. Są dość łatwe w uprawie i mało wymagające. Nie powinny sprawić problemu w uprawie nawet osobom początkującym. Jest kilka podstawowych zasad, które trzeba spełnić, aby te rośliny dobrze rosły, a także obficie i długo kwitły. Smagliczki to uniwersalne byliny, które w praktyce pasują do każdego ogrodu. Poprzez zasadzenie ich można powiększyć w wizualny sposób rabatę, a także przestrzeń ogrodu skalnego. Rośliny mogą także być uzupełnieniem rabaty albo stanowić wypełnienie zakątka ogrodu. W Polsce najpopularniejsza jest smagliczka nadmorska, a także często uprawia się smagliczkę skalną. Oba gatunki mają duże walory dekoracyjne. Różnią się przede wszystkim barwą kwiatów a także tym, że rodzaj nadmorski jest rośliną jednoroczną, a skalny – byliną.


Smagliczki nadmorskie


Smagliczki nadmorskie to rośliny jednoroczne dorastające do 20 centymetrów wysokości. Tworzą gęste kobierce, rozrastają się intensywnie wszerz. Posiadają drobne i owłosione pędy, które naturalnie pokładają się. Łodygi pokryte są drobnymi i lancetowatymi liśćmi. Zaletą byliny jest długi czas kwitnienia – kwitnie przez całe lato, od przełomu maja i czerwca aż do września. Kwiaty smagliczek są drobne, gwiazdkowate i czteropłatkowe. Ich barwa to najczęściej biel, chociaż istnieją inne odmiany, które kwitną na różowo, liliowo i bordowo. Kwiaty smagliczki wydzielają miodowy, delikatny zapach. Zebrane są w gęste i groniaste kwiatostany. Roślina jest miododajna, co oznacza, że w naturalny sposób przyciąga pszczoły. Jest świetną dekoracją rabat znajdujących się na jasnych stanowiskach, może ozdabiać ogrody skalne oraz wydzielone miejsca na trawniku. Roślina nadaje się także od obsadzenia tak zwanych przedogródków, czyli miejsc zlokalizowanych między drogą, a ogrodzeniem działki. Smagliczki można także z powodzeniem hodować w pojemnikach. Wówczas będą ozdobą balkonów i tarasów, a także mogą służyć jako rośliny okrywowe. 


Smagliczki: odmiany


Smagliczki to około 200 gatunków. W praktyce te rośliny można znaleźć niemal na całej kuli ziemskiej. Zaliczane są do rodziny kapustowatych. Gatunki to rośliny, krzewy, byliny jednoroczne i półkrzewy. Zróżnicowane wynika przede wszystkim z szerokiego obszaru rozprzestrzenienia.  W stanie naturalnym gatunki porastają większą część Europy, a także Azję, Amerykę Północną i Afrykę Północną. W Polsce w środowisku naturalnym można spotkać cztery gatunki: smagliczkę drobną (Alyssum desertorum), smagliczkę kielichowatą (Alyssum alyssoides), smagliczką pagórkową, która nazywana jest takż górską (Alyssum montanum) oraz smagliczkę skalną (Aurinia saxatalis). Te ostatnie smagliczki są bardzo chętnie uprawiane, posiadają żółte kwiaty tworzące charakterystyczne baldachy. Gatunek drobny jest dość rzadki i spotyka się głównie  na Mazowszu. Kielichowata smagliczka posiada białe kwiaty i można ją spotkać w całej Europie, natomiast smagliczka górka jest wpisana na czerwoną listę roślin bliskich zagrożenia wymarciem. 


Smagliczki skalne


Smagliczki skalne to byliny osiągające około 10-15 centymetrów wysokości. Tworzą zwarte dywany o odcieniu zielono-żółtym. Liście są łopatkowate albo równowąskie i porastają pokładające się pędy, które są pokryte kutnerem. Skalna smagliczka kwitnie od kwietnia do maja. Czasem może jeszcze raz zakwitnąć we wrześniu. Jej kwiaty są drobne, intensywnie żółte i zebrane w okazałe kwiatostany, czyli baldachogrona. Wydzielają przyjemny, słodkie zapach. Roślina występuje naturalnie w Polsce, ale różni się od tej, która jest uprawiana w ogrodach. Smagliczki skalne świetnie nadają się do tworzenia rabat, a także jako ich uzupełnienie. Dobrze rosną w ogrodach skalnych i żwirowych. Świetnie prezentują się na tle dużych kamieni i murków, a także mogą wprowadzić kolorowy akcent do pastelowych kompozycji kwiatowych. Wcześnie zakwitają, więc są ozdobą ogrodu na samym początku sezonu. Dobrze pasują ogrodów o różnym charakterze, naturalistycznych, wiejskich, angielskich i nowoczesnych.


Uprawa i pielęgnacja smagliczki


Jak powinny być uprawiane smagliczki? Najlepiej jest uprawiać je na stanowiskach słonecznych, ponieważ wówczas obficie kwitną. W cieniu nie zrealizują swojego maksymalnego potencjału. Optymalne są miejsca zaciszne, osłonięte od wiatru. Smagliczka nadmorska w szczególności lubi obszary o zwiększonej wilgotności powietrza. Natomiast smagliczka skalna preferuje gleby lekkie, przepuszczalne i umiarkowanie suche. Świetnie radzi sobie na podłożu kamienistym i żwirowym. Jest gatunkiem całkowicie mrozoodpornym. Nadmorskie smagliczki mają nieco większe wymagania glebowe. Najlepiej uprawiać je w podłożu żyznym, próchniczym i umiarkowanie wilgotnym. Mogą tolerować nieco gorsze typy gleb, ale nie wzrosną na ziemi podmokłej, piaszczystej i kamienistej. Zarówno smagliczka nadmorska, jak i skalna, rozmnażają się przez wysiew. Nasiona wysiewa się w kwietniu do rozsadnika. Młode sadzonki powinno się przepikować. Optymalna rozsada wynosi około 15-20 centymetrów. Gatunek nadmorski jest wrażliwy na chłody, dlatego też należy wysiać go najpierw w pomieszczeniu, a dopiero od drugiej połowy kwietnia wystawić na zewnątrz lub przesadzić do gleby. Najważniejszy zabieg to podlewanie – regularne, codzienne – i odchwaszczanie. Smagliczki skalne nieźle znoszą suszę. Nawożenie w przypadku obu gatunków nie jest wymagane. Nadmorską smagliczkę można uprawiać w podłożu zasilanym obornikiem. Poprawi on produkcję próchnicy w glebie. Obie rośliny przycięte po kwitnieniu mogą ponownie wytworzyć kwiaty. Warto wiedzieć, że oba gatunki są mało podatne na choroby i szkodniki. Kluczem do uniknięcia chorób jest niedopuszczanie do nadmiernej wilgotności podłoża.



Weronika DadokAutor

Wydawca

Chcesz się ze mną skontaktować?

Napisz adresowaną do mnie wiadomość na mail: redakcja@domekiogrodek.pl

Podobne artykuły

Ogród

Znane wszystkim zwierzątko ma zbawienny wpływ na twój ogród

Czytaj więcej >

Ogród

Które rośliny sadzić w sierpniu? Należy pamiętać o kilku ważnych rzeczach

Czytaj więcej >

Ogród

Jak zadbać o rośliny w upalne dni?

Czytaj więcej >

Ogród

Podczas prac ogrodowych znalazł nieśmiertelnik żołnierza

Czytaj więcej >

Ogród

Macierzanki – ozdobne krzewinki w ogrodzie

Czytaj więcej >

Ogród

Kret w ogrodzie. Szkodnik czy potrzebny sąsiad?

Czytaj więcej >